جُنَید بغدادی از عارفان بزرگ روزی به دیدار بهلول رفت. بهلول از جنید پرسید: «تو که خلق خدا را هدایت می‌کنی، آداب طعام خوردن خویش را میدانی؟» 
جنید با اطمینان در کلام گفت: «آری»، سپس برای اطمینان بهلول ادامه داد: «در اول غذا بسم الله می‌گویم، از جلوی خودم غذا می‌‌خورم، لقمه کوچک برمی‌دارم، لقمه را طرف راست دهانم می‌گذارم و آهسته آهسته می‌جوم، به لقمه دیگران توجه نمی‌کنم، در موقع خوردن از یاد حق غافل نمی‌شوم، هر لقمه که می‌خورم الحمدلله می‌گویم و در اول و آخر غذا هم دست خود را می‌شویم.» بهلول از جا بلند شد و به جنید گفت: «ای شیخ! تو می‌خواهی خلق خدا را هدایت کنی، اما هنوز آداب طعام خوردن خود را نمی‌دانی!» 

سپس بهلول بر تخته سنگی نشست و از جنید دعوت کرد که کنار او بر تخته‌سنگی دیگر بنشیند. سپس ادامه داد: «آنچه برای طعام خوردن گفتی، همه فرع بود و اصل آن است که در طعام، لقمه‌ی انسان باید حلال باشد، زیرا برای لقمه حرام، اگر صدها آداب هم به جای بیاوریم، فایده‌ای ندارد و لقمه حرام باعث تاریکی دل می‌شود.»

در قرآن نیز که کتاب آخرت است نوع غذا، ویتامین و خواص مادی در درجه چندم اهمیت هستند آنچه مهم است غذا نباید آخرت و روح انسان را دچار تغییر ناگوار کند. قرآن امر می کند به انسان که در خصوص غذایش بسیار دقت کند (فلینظر الانسان الی طعامه) و البته از حلال بخورد (یا ایها الذین آمنوا کلوا من طیّبات ما رزقناکم)

البته در مرحله بعد باید از پرخوری پرهیز کرد. رسول خدا (ص) فرموده است : نمیراند دلها را جزء زیاد خوردن و آشامیدن. همچنین از امام صادق(علیه السلام) روایت است که فرمود: ولیس شئ أضر لقلب المؤمن من کثره الاکل.

بنابراین غذای حلال بهترین غذا و خوردن به اندازه نیاز بدن بهترین توصیه است.

نظرات (0)

0 از 5 براساس 0 رای
هنوز نظری ارسال نشده است

دیدگاه خود را بیان کنید

  1. بهتر است نام و نظر خود را فارسی تایپ کنید ( برای انتشار سریع نظر یا افزودن فایل پیوست، باید وارد حساب کاربری خود شوید )
Rate this post:
0 کاراکتر
پیوست (0 / 3)
انتشار موقعیت
کد تصویری را وارد کنید